Pracoholizm, to pojęcie opisujące zachowanie, w którym dana osoba poświęca pracy większość czasu, przy jednoczesnym braku zaangażowania w inne sfery życiowe.

U takich osób pojawia się silny przymus pracy, nawet pomimo zmęczenia i wyczerpania. Konsekwencją tego działania jest zaniedbywanie innych dziedzin życia (rodziny, przyjaciół, hobby).

 

Zaburzenie to jest zaliczane do tzw. uzależnień behawioralnych.

 

Przyczyny pracoholizmu

 

Przyczyną pracoholizmu jest wszechobecna presja wynikająca z obecnego runku pracy. Wiele firm nastawionych jest na szybkość i efektywność pracy, bez uwzględnienia dobrostanu psychicznego pracowników.

 

Większą tendencje do pracoholizmu mają osoby o typie osobowości obsesyjno – kompulsywnej, narcystycznej oraz skłonne do zachowań ryzykownych.

 

Przejawy pracoholizmu to:

 

  • ciągłe zaabsorbowanie pracą, myślenie o pracy;
  • trudności w relacjach interpersonalnych;
  • zaniedbywanie innych obowiązków niezwiązanych z pracą;
  • nadmierny perfekcjonizm;
  • brak umiejętności przełączania się na tryb „po pracy”;
  • dominujące uczucie lęku;
  • nieumiejętność poradzenia sobie z porażkami;
  • rozdrażnienie, przemęczenie, obniżenie nastroju, problemy ze snem, bóle głowy, bóle żołądka.

 

Leczenie pracoholizmu

 

Leczenie pracoholizmu wymaga wizyty u psychologa. Terapia polega głównie na ustaleniu konkretnego harmonogramu dnia (z godzinami ściśle przeznaczonymi na pracę), nauce samokontroli, zmianie nieprawidłowych schematów i zastąpienie ich tymi adaptacyjnymi.

 

"Jeżeli potrafisz coś wymarzyć, potrafisz także to osiągnąć."

Walt Disney