Czym jest syndrom DDA?

 

DDA to skrót od wyrażenia Dorosłe Dzieci Alkoholików. Mianem tym określa się osoby wychowane w rodzinach, w których jeden lub oboje rodziców było uzależnionych od alkoholu.

 

Patologiczne warunki wychowania kształtują w osobach DDA cechy obronne, utrudniające funkcjonowanie w dorosłym życiu. Dziecko alkoholika stara się nie rzucać w oczy i podporządkować panującym w rodzinie zasadom – to sposób na przetrwanie w środowisku, w którym na rodzicach nie można polegać. Człowiek od najmłodszych lat uczy się, aby tłumić emocje i udawać, że patologiczna sytuacja nie występuje. Robi to na wzór rodziców, starających się ukryć alkoholizm przed sąsiadami, rodziną i znajomymi.

 

Osoby z syndromem DDA zmagają się z szerokim wachlarzem trudnych emocji, takich jak:

 

- stale odczuwane zagrożenie,

- niska samoocena,

- obniżona koncentracja,

- daleko idący samokrytycyzm,

- potrzeba kontroli,

- lęk przed bliskością,

- nieufność,

-poczucie wstydu,

- nieustanny niepokój,

 

Problemem jest również brak silnej tożsamości i odpowiednich wzorców zachowań, wynikających z wychowania w rodzinach alkoholowych. Dzieci często przejmują role, które powinni pełnić rodzice, przez co są w stanie skupić się na zrozumieniu własnych potrzeb dopiero w wieku 30-40 lat.

 

Leczenie DDA

 

Dorosłe dzieci alkoholików są w stanie przezwyciężyć trudności z pomocą grupowej terapii DDA. Celem leczenia jest wyposażenie osób DDA w umiejętności społeczne niezbędne do budowania rodziny.

 

Podczas terapii osoby DDA mają szansę zrozumieć i poradzić sobie z faktem, że nie miały odpowiedniego dzieciństwa, na nowo ustalić relacje z rodzicami, uporządkować życie osobiste i zaplanować przyszłość.

 

"Jeżeli potrafisz coś wymarzyć, potrafisz także to osiągnąć."

Walt Disney