Tiki

 

Tiki to nagłe, niekontrolowane ruchy, gesty lub dźwięki.

Mogą występować pojedynczo lub tworzyć całe sekwencje. Intensywność tików jest różna w zależności od osoby, u której się pojawiają.

Nasilają się w sytuacji stresowej a zanikają podczas snu.

 

Pierwsze reakcje tikowe obserwuje się u dzieci w wielu szkolnym (najczęściej w wieku 10 – 11 lat).

 

Tiki możemy podzielić na przejściowe (występowanie tików ruchowych lub głosowych przez co najmniej 4 tygodnie) oraz tiki przewlekłe (występowanie objawów przez co najmniej rok).

 

Przyczyny występowania tików

 

Tiki to zaburzenie, którego przyczyną są zarówno czynniki biologiczne jak i psychologiczne. W niektórych przypadkach powodem ich występowania są nieprawidłowości w strukturach mózgu (głównie w jądrach podkorowych i korze mózgowej). Sytuacje stresowe są najczęstszym wyzwalaczem reakcji tikowych.

 

Rodzaje tików

 

Tiki ruchowe to szybkie, krótkotrwałe, skoordynowane skurcze mięśni poprzedzone uczuciem dyskomfortu i napięcia.

Zazwyczaj pojawiają się w stanach silnego pobudzenia emocjonalnego.

Do tików ruchowych zaliczamy: marszczenie czoła, unoszenie brwi, mruganie oczami, potrząsanie głową, zagryzanie warg, dotykanie innych ludzi, podskakiwanie czy kopanie.

 

Tiki wokalne to mimowolne wydawanie dźwięków lub słów.

Do tików wokalnych zaliczamy: chrząkanie, szczekanie, czkawka, pogwizdywanie, powtarzanie usłyszanych słów.

 

Tiki czuciowe to odczucia, mające zazwyczaj powtarzającą się lokalizację.

Do tików czuciowych zaliczamy: uczucie mrowienia, łaskotania, swędzenia czy uczucie gorąca.

 

Leczenie tików

 

Leczeniem zajmuje się psycholog, który w trakcie terapii uczy w jaki sposób kontrolować pojawiające się tiki. Leczenie prowadzone jest indywidualnie lub grupowo.

W niektórych przypadkach włącza się do leczenia środki farmakologiczne.

 

"Jeżeli potrafisz coś wymarzyć, potrafisz także to osiągnąć."

Walt Disney