Love has no religion... When she meets him and falls deeply in love, nothing seems to matter—least of all the religion they follow. A Catholic with a Protestant, a Muslim with a Catholic, or a Protestant with a Jewish partner—it might seem that in today’s world such multicultural relationships would only spark curiosity and fascination with “exotic” differences. In other words—pure learning and enrichment. 

However, when the relationship between two people from different worlds begins to take shape and becomes more stable, moving toward marriage, it often turns out that tradition, holidays, religious rituals, and pressure from family and the surrounding community make those “small differences” become BIG CHALLENGES. 

– “Should we baptize the child now, or wait until they can decide for themselves?”

– “Can’t you really come with me to church for Sunday Mass?”

– “Maybe you could agree to circumcise our son? My mother would feel calmer, and after all, it’s a procedure recommended for health and hygiene.”

– “Why are you cooking again?! You know I’m observing Ramadan now! We agreed that during this month you would eat out with the kids! In the evening we’ll prepare something and eat together.” 

These are the kinds of questions that can become part of everyday life. The most important thing is to ensure that they do not become the source of conflict or lead to the breakdown of the family. Through mutual understanding, concessions, and both small and large compromises, couples can develop a kind of “family spiritual system” that respects the religious sensitivity of every member of the household. We do not have to give up our religion or the culture in which we were raised—nor do we have to give up each other.

Miłość nie ma religii... Kiedy Ona pozna Jego i zakocha się bez pamięci – nic się nie liczy, a już najmniej wyznawana religia. Katolik z protestantką, muzułmanin z katoliczką czy protestant z Żydówką – wydawałoby się, że w dzisiejszych czasach taka multi-kulturowość może budzić jedynie wzajemną ciekawość i fascynację „egzotyczną” odmiennością. Słowem – czysta edukacja...

Jednak kiedy związek dwojga ludzi z różnych światów, nabiera kształtu i staje się stabilniejszy, zmierzając w kierunku stworzenia małżeństwa, nagle się okazuje, że tradycja, święta, obrzędy religijne, presja rodziny i otoczenia sprawia, że „malutkie różnice” stają się DUŻYMI WYZWANIAMI...

– „Chrzcimy dziecko teraz, czy zaczekamy, aż samo zdecyduje?”

– „Naprawdę nie możesz pójść ze mną do kościoła na niedzielną Mszę?”

– „Może jednak zgodziłabyś się na obrzezanie naszego syna? Moja mama się uspokoi, a to przecież zabieg zalecany dla zdrowia i higieny”.

– „Dlaczego znowu gotujesz?! Przecież wiesz, że obchodzę teraz ramadan! Umówiliśmy się, że w tym miesiącu będziesz jadać z dziećmi na mieście! Wieczorem coś przygotujemy i zjemy wspólnie”

To pytania, które staną się codziennością! Najważniejsze by nie stały się zarzewiem konfliktów i rozpadu rodziny... Można jednak drogą różnych ustępstw i większych czy mniejszych kompromisów, wypracować taki „domowy system duchowy”, który uszanuje wrażliwość religijną każdego mieszkańca. Nie musimy rezygnować ani ze swojej religii czy kultury, w której się wychowaliśmy, ani tym bardziej z siebie nawzajem...!