Zespół paniki to stan bardzo silnego lęku, któremu towarzyszą objawy somatyczne.

Atak paniki pojawia się nagle i narasta bardzo szybko. Zazwyczaj swoje apogeum osiąga po dziesięciu minutach, a potem stopniowo ustępuje. Uczucie to jest tak silne, że nawet po wygaszeniu objawów pojawia się „lęk przed lękiem” i unikanie wszelkich sytuacji mogących być źródłem paniki.

 

Przyczyny zespołu paniki

 

Przyczyną ataków jest wypadkowa czynników: biologicznych, społecznych i środowiskowych.

Budowa układu nerwowego oraz siła jego reakcji na bodźce środowiskowe, może stanowić przyczynę występowania u danej osoby ataków paniki.

Lęk może pojawiać się także jako reakcja wyuczona, powstająca w wyniku obserwacji osoby znaczącej (rodzica), prezentującej podobny wzorzec reagowania.

 

Objawy ataku paniki:

•    nagłe uczucie gorąca;
•    przyspieszone tętno, ból w klatce piersiowej;
•    spłycenie oddechu, wrażenie duszenia się;
•    zawroty głowy, poczucie braku kontroli nad własnym zachowaniem;
•    poczucie zbliżającej się katastrofy, śmierci.

Leczenie zespołu paniki

 

W leczeniu stosuje się środki przeciwdepresyjne oraz przeciwlękowe, które łagodzą panikę podczas napadu.

 

Terapia psychologiczna opiera się na uczeniu pacjentów realistycznego interpretowania objawów (wyłącznie jako objawów lęku, a nie przyczynę nadchodzącej śmierci). W gabinecie terapeuty wywołuje się objawy przypominające napad paniki i uczy się pacjenta właściwie interpretować swoje wrażenia.

 

U 75% - 90% pacjentów stosujących ten rodzaj terapii, objawy paniki ustąpiły i nie pojawiły się przez kolejne dwa lata.

 

"Jeżeli potrafisz coś wymarzyć, potrafisz także to osiągnąć."

Walt Disney